Oké,
Ik ben niet meer ziek.
Juist.
Gisteren is dat besloten.
Ik was gisteren namelijk bij een bedrijfsarts van het UWV.
Hij hield een heel relaas, heel enthousiast, lekker overtuigend, met allerlei voorbeelden over brandweermannetjes die niet konden leren brandblussen als er geen brand was, bekertjes die een heel lichaam niet konden dragen, belastbaarheid, maar met als keiharde kern: JE MOET WEER AAN HET WERK!!
Nou eerlijk gezegd ben ik er blij om..
Natuurlijk het is spannend, het is afwachten hoe het zal gaan lopen, maar ik kon me wel vinden in de uitspraak dat ik nu in principe niet meer 'echt ziek' ben.
Ik heb geen paniekklachten meer, ik moet nu alleen letten op mijn belastbaarheid, grenzen aangeven en de problemen die ik al heel lang heb en die nu in het licht van adhd staan gaan inzetten.
Ik heb nu dus een kern en in vanuit die kern is dus adhd geconstateerd. De discussie is dan mogelijk of het geen modeverschijnsel is, want in principe is mijn kern goed, alleen is de combinatie tussen Carolien en de omstandigheden niet altijd goed.. Maar als de omstandigheden anders zijn kan het functioneren dus heel goed werken. Top.. Klinkt voor mij geweldig aannemelijk, overzichtelijk en erg pabo-achtig;)
Hij verwoorde het dus heel mooi.
Vandaag was er even een 'ja-maartje'. Heb ik wel de energie om: Bezig te zijn met het werken aan m'n ahdh, daarvoor diverse cursussen te volgen, mijn sociale contacten te onderhouden, leuk werk waar ik voldoening uit haal (heel belangrijk voor mij:P) te vinden en dat dan ook nog naast elkaar te laten bestaan.
Nou een veilig ding is in ieder geval dat ik er hulp bij heb en kan krijgen.
Van Psyq, van het UWV en dergelijke.
Kijk... Ik hoor heel veel: 'kijk uit met het UWV' opmerkingen.
Maar ik denk: n.a.v. Spreuken: 24: 6 Want na rijp beraad zult u oorlog voeren voor uzelf, en in het grote aantal raadgevers ligt de overwinning.
Nou dan heb ik één Grote Raadgever: God. En als ik weet wat ik wil vragen en ik ook van die ruimte gebruik maak, dan mag ik de slag in vertrouwen aan gaan.
Mijn vader, mijn vriendinnen allemaal raadgevertjes en toch ook nog m'n eigen gezonde verstand.
Misschien is het veel te positief, maar ik vertrouw op God. De weg is goed zoals het gaat en als ik al kijk hoeveel zegeningen ik in het proces van ziek zijn mocht ervaren. De zegeningen waren groter dan de tegenslagen.
Dat geeft moed!
Nou nu ga ik even eten en verder met mijn mixed-media project, knutselen! Fijne dag weer!A
