Wat is er de afgelopen dagen veel gebeurd.
Genoeg om over na te denken, genoeg om over te mijmeren. Maar ook meer dan genoeg om God te loven, te danken en te prijzen. Te realiseren dat Hij Heer en Meester is, dat er niets uit Zijn hand valt, dat is zo bijzonder.
Ik ben uit een diep dal geklommen en mocht weer aan Zijn voeten terrecht komen. Wat een geweldige ervaring is dat. Daar ben ik tot rust gekomen, daar is mijn hart weer gaan gloeien in liefde. Die liefde was ik zo'n lange tijd kwijt. Maar Hij wilde bij mij blijven.
Alles zat er tegen in mijn leven(dacht ik)
Begin van dit schooljaar mocht ik gaan werken als godsdienstdocent op openbare basisscholen. De kinderen mochten in aanraking komen met het evangelie.
Waar ik zelf helemaal vol van was mocht ik van God gaan uitdragen. Geweldig! Ik was helemaal enthousiast!
Maar tijdens mijn werk kwam ik er achter hoe weinig ik van Gods liefde in me had. Ik had niets om uit te dragen. Ik werd moe, ik zag geen licht meer. Alles zat tegen. Ik kon niet meer met mensen omgaan en ik vroeg me soms wel eens af waarom God de mens gemaakt had als ze zo in een put moesten zitten.
Ik dacht dat ik verkeerde keuzes had gemaakt en gaf op. Om de boel de boel te laten. Om me te verzoenen met het feit dat God me daar toch niet wilde hebben.
Maar vooral ook omdat ik weer terug naar mijn Lieve Vader wilde! Ik wilde terug naar Hem, ik wilde zijn nabijheid ervaren. Ervaren hoe het was om gevuld te worden met Zijn Geest. Om me geliefd te voelen.
Ik wilde rust, vrede, liefde en geen haat. Ik merkte dat ik echt net als Paulus het enorme verlangen had om meer van Jezus te kennen. Mijn gebed was: Dat ik Hem mag kennen en de kracht van Zijn Opstanding.
Wat was ik moe. Wat was ik krachteloos.
Ik besloot om een mail te sturen naar een evangelist die al jaren in de bediening van de Heere Jezus stond. Veel van mijn zorgen legde ik aan hem voor.
Hij gaf me eigenlijk een advies.
Ga al de punten eens door en breng die biddend bij de Heere. Bid, smeek en lees in Zijn Woord naar Zijn bedoeling. Bij de Heere is niets onmogelijk.
Een blok met kleine memootjes kwam nu goed van pas. (mijn hele kamer ligt nu bezaaid)
Ik schreef daarop waar ik mee zat.. De memootjes plakte ik in mijn schrijfschriftje.
Daarna ben ik in de bijbel gaan lezen, gaan overdenken, bidden, vragen en smeken.
Oh en dan het bijzondere he! Eer dat zij roepen zal Hij antwoorden. De zegeningen die ik ervoer in het zoeken van mijn Vader, van mijn God.
Met geen pen te beschrijven. Alle lof aan God die doet wat Hij belooft!
Geloofd zij de God en Vader, van onze lieve Heere Jezus Christus die naar zijn grote barmhartigheid ons heeft wedergeboren, tot een levende hoop, door de wederopstanding van Jezus uit de doden. (1 petrus 1:3-25)
Hij gaat met mij mee! Wat een wonder!
