De cinnamonrolls zitten in de oven.
Vanmorgen ben ik vanaf 11.00 bezig geweest om deeg te maken en het deeg te laten rijzen en verder alle ingredienten bij elkaar te sprokkelen.
En nu zit de lekkernij in de oven.
Ik ben heel benieuwd hoe het er uit gaat zien.
Heerlijk om op deze manier even iets te kunnen rommelen.
Ik kom er achter dat ik bakken en koken erg leuk vind, net als creatief bezig zijn.
Deze periode is er goed voor om dat ook een beetje verder te ontwikkelen en vaardigheid te krijgen hierin.
Vandaag kan ik God er voor danken.
Het is gelukkig heel wat anders dan gisteravond.
Toen was ik helemaal in de put.
Ik vergeleek me zelf met iedereen om me heen en constateerde in een negatieve bui dat ik niets kon, dat anderen veeeel betere kwaliteiten hadden enz. enz. (herkennen jullie Asaf al een beetje?)
Totdat ik tot Gods heiligdommen in ging en psalm 22 las en mijn gedachten werden bestreden door vers 10:
Toen herkende ik het en wist ik dat ik niet zo hoefde te treuren.
U bent het toch Die mij uit de buik hebt getrokken,=
Die mij vertrouwen gaf, toen ik aan mijn moeders borst lag.
Iets in mij riep toen naar boven. Heere, U mij heeft gewild? Waarom denk ik dan zo? Mijn gedachten gingen weg en mijn hart werd rustig.
Nu ik dit te schrijven moet ik denken aan wat er op een geboortekaartje stond die ik pas ontving van iemand. Het was de tekst uit psalm 100:3. U heeft ons gemaakt en niet wij.
Kom buigen we ons dan biddend neer en laat ons knielen voor de Heer, die ons gemaakt heeft en verkoren. (psalm 95 berijmd)
1 Komt, laat ons den HEERE vrolijk zingen; laat ons juichen den Rotssteen onzes heils.
2 Laat ons Zijn aangezicht tegemoet gaan met lof; laat ons Hem juichen met psalmen.
3 Want de HEERE is een groot God; ja, een groot Koning boven alle goden;
