De reis van leven gaat verder..
Soms lijkt het alsof je door onherbergzaam gebied reist met geen enkel zicht op leven in de nabije omgeving. Over kale vlaktes die maar niet voorbij lijken te gaan. Het enige wat je dan kan hebben is geduld.
Maar dan opeens!!
De machinist weet waar hij naar toe gaat. De trein begint te fluiten.
En fluiten..: dat doet de trein als hij iets nadert.. In dit geval een stationnetje.
In het schijnbaar onherbergzame landschap bevindt zich een stationnetje!
Met verlangen en vol nieuwsgierigheid strek ik me uit om door het raampje te kijken! Een heuse stad! Geweldig!
Maar ik ben er nog niet. Ik moet nog even wachten tot dat ik in de stad ben.
Eenmaal aangekomen op het stationnetje, moet ik nog een eind wandelen voordat de eerste gebouwen dichterbij komen en ik de stad daadwerkelijk bereik.
Het stationnetje lag toch iets afgelegen en ik vergis me in de afstand. Ik wordt een beetje ongeduldig en de euforie die ik voelde bij het bereiken van het stationnetje lijkt alweer lang geleden.
Ondertussen leer ik geduld te hebben. In het hier en nu te zijn, niet met mijn hoofd in de stad. Ik kan niet harder lopen dan dat ik doe. Ik moet iedere stap zetten, maar dat kan ik beter op een rustig tempo doen dan dat ik ga rennen, want het komt niet dichter bij. (met dat ik dit schrijf moet ik ook aan de vluchtelingen denken, wat zullen ze in een proces zitten dat hen voor hun hele leven zal tekenen, wat moet het lang duren!)
Maar ik zal mijn verhaal wat concreter maken. Uiteindelijk is het maar een tekening die het echte verhaal schetst.
Na een hele tijd in het woestijnachtige gebied te hebben gereden kwam ik bij een psycholoog terecht met mijn klachten die ik in de loop van de jaren opgebouwd had.
Dat is in het verhaal het stationnetje.
Mijn blijdschap om het stationnetje te bereiken was groot. Vooral omdat ze dacht dat het wel te maken kon hebben met adhd. En ik daar zelf oook wel eens over na had gedacht.
Het proces werd in gang gebracht. Ik mocht vanaf het stationnetje gaan lopen naar de stad.
Dit kostte de nodige energie en duurde een tijd.
Na voorbereiding onderweg en ook wat tegenslagjes (dacht ik;)) bereikte ik 7 augustus en had ik een gesprek met een andere psycholoog en werd er een vragenlijst afgenomen. Pittig was dat. Strenge toelatingseisen voor de stad, dat bleek wel.
Ondertussen was er nog veel meer te beleven in de stad, werk: privé voor ieder ding kon ik wel ergens terecht in die stad.
Maar laat ik het even op de adhd belevenissen houden.
Vandaag 9 september ben ik ingeschreven in de stad. Ik mag gaan wonen op adhd-laan nummer 100%.
Duidelijkheid dus. Met vlag en wimpel verwelkomd in deze stad. Joepie!
Mijn grijns op mijn gezicht bereikt misschien nog net mijn ogen niet, omdat er ook veel consequenties aan hangen. Mijn dankbaarheid voel ik in stilte, ergens onder de emotie, onder de vragen.
Gaat mijn reis dan toch straks verder?
Ik heb ontdekt dat de stad groter is. Mijn levenstreintje blijft hier nog even staan. Ik ga deze stad even wat meer ontdekken.
Zo hoorde ik dat er cursusstraten zijn, individuelegespreksstraten en medicamenteuzestraten.
Best allemaal bijzonder.
In de loop van de tijd zal ik deze adressen allemaal eens gaan bezoeken.
Tot die tijd blijft mijn treintje ergens op een zijspoortje van het spoor staan. Rustig, wachtend.
Ik doe mijn ervaring op, die stop ik in mijn backpack en als ik er weer klaar voor ben ga ik weer verder in het treintje, op naar het volgende stationnetje.
En ondertussen neurie ik het lied:
Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heeren hand.
Moedig sla ik dus de ogen, naar het onbekende land.
Leer mij volgen, zonder vragen.
Vader wat U doet is goed.
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalm gemoed.
