Keuzes..
Vorig jaar maakte ik grote keuzes rond deze tijd.
Waar God een deur opent, wie zal dan sluiten.. Ik was er van overtuigd dat de Heere de weg opende naar deze baan.
Ik was overenthousiast en had veel zin in mijn nieuwe baan.
Godsdienstlessen geven op openbare basisscholen.
Een aantal deden het er een paar uur naast. Ik niet.
Ik begon heel gedreven en enthousiast aan mijn nieuwe vak en had erg zin in de toekomst.
Mijn pad loopt zo, mijn weg gaat zo. Geweldig.
Maar al gauw kwam er naast dat GEWELDIG ook een heel andere emoties bij kijken..
Angst, paniek onzekerheid, twijfels, vragen, ongeluk, onzekerheid, helpgedachten en gevoelens van falen.
Mijn werk ging in een neerwaartse spiraal, ik ging nog beter mijn best doen.
Ondertussen riep ik: 'God!!! WAAROM??' Dit was toch UW plan????
Heb ik het verkeerd gedaan???
Waarom gaat het niet zoals ik het wil? Waarom is het zo zwaar? Waarom kan ik er niet meer van genieten.
En zo ging het door.
ik cirkelde steeds een beetje verder naar beneden. De wereld om me heen werd steeds een beetje donkerder en triester. Maar ik ging door. Dit werk was op mijn pad gekomen en ik moest daar verantwoordelijkheid voor nemen.
Ik draaide zowat door, kon de hoeveelheid klassen niet handelen en wist niet meer hoe ik een les moest ontwerpen die bij mij paste, maar die ook bij de kinderen paste.
Kinderen zijn eerlijk. Ik weet het.
En dat doet soms pijn.
Het geeft niet dat dingen pijn doen, maar iedere dag geconfronteerd worden met pijn die ook nog heel persoonlijk is, daar ga je op den duur kapot aan..
En dan gebeurde er ook met mij.
Geen emotie niets.
Vooral vast en opgesloten. Ver bij mijn hart, bij mijn kwaliteiten vandaan.
En maar schreeuwen God..!? Waar bent u!?
Tot 9 april.
Het ging niet meer.
Alles kwam er uit.
Maar waarom schrijf ik deze blog.
Er is namelijk een denkproces aan de gang.
Een gigantische stappen proces.
Ook dit jaar maak ik grote keuzes. Ik heb dagen lang gebeden, gesmeekt, gevraagd, bijbel gelezen en nagedacht, gepraat en ik ben gegaan. Ik heb me laten verrassen door de uitkomst.
En zo kwam ik door gesprekken deze week, bijbellezen er achter dat ik een stap ga maken.
mag maken.
Maandag kwam het advies
Dinsdag kwam het advies
Woensdag kwam het advies
en vandaag kwam tot twee keer toe het advies.
Ik las veel in mijn bijbel en ik stuurde gisterenavond mijn beste vriendin een sms:
'Wil je bidden? Het lijkt er op dat ik mijn baan moet gaan opzeggen. Ik kan het niet, maar als de Heere leid zal het goed zijn.. Het lijkt er op dat ik daar in alle dingen steeds op uit kom. Ik heb vertrouwen in de toekomst, mag eerst andere peilers stabiel maken voordat ik dit verantwoordelijke werk kan doen.
Vanmorgen zat ik in de auto.
Ik kreeg een sms van haar terug:
Hij is machtig en laat niet los.
Doe ik meis, wanneer je los laat zal Hij je vullen.
Toen ik haar sms las brak er iets in mij.
De tranen liepen over mijn wangen. Een snik kwam diep uit mijn hart. Al autorijdend veegde ik de tranen van mijn wangen.
Heere ik mag loslaten, wilt U vervullen? maar ook direct de bevestiging! JA Hij vervult.
Ik ervoer vreugde. Tranen? Zo lang geleden?
Lucht? een tijd niet gehad.
Ik ging naar mijn werk en dacht: ja.. ik ga het afzeggen.
Ik ging naar de psycholoog en legde haar de situatie voor. Ze gaf een positief advies.
Ik ging naar de bedrijfsarts en zong: Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heere hand. Moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land. Leer mij volgen zonder vragen. VADER, WAT U DOET IS GOED! leer mij slechts het heden dragen met een rustig kalm gemoed.
Vervolgens zat al biddend in de kamer.
Heere. Nu zit ik hier. U weet hoe het zal zijn. U weet de uitkomst. Laat die zijn hoe U het wil!
En alsof ik zacht een stem hoorde: Wees maar niet bang. Ik ben bij je. de uitkomst is goed. Iets diep van binnen ging borrelen. Ik zuchtte eens diep en kreeg vertrouwen. Ik wist dat het goed zou komen.
En toen zat ik daar..
En ook daar werd het advies gegeven..
Pas op de plaats maken, doe het maar. Kies maar voor je zelf.
Ga weer leren vertrouwen.
Je bent nog jong je hebt veel kansen.
Ik zuchtte en bedacht.
Nog geen jaar later.
Weer een grote keuze.
TOTAAL ONGEDACHT
maar in vrede.
Het is goed. Ook al zal er misschien nog heel veel emoties tegen op komen en zal ik momenten denken: wat HEB ik gedaan?
De Heere is goed. Hij vervult.
En voor nu?
Morgen een nieuwe stap.
Mijn leidinggevende op de hoogte stellen.
Dan tot 10 juli de dingen afronden en afscheid van zaken nemen, die ik nog zo kort maar opgestart heb.
En dan?
Dit avontuur meenemen in gedachten, op vakantie. Leren van de zaken die ik heb moeten leren.
In Noorwegen bij leven en welzijn rustig verder nadenken.
Balen van het feit dat ik geen werk meer heb.
Genieten van het feit dat ik een nieuwe eerlijke kans krijg.
Daarna vakantie werk doen en me laten verrassen door een nieuwe uitdaging die de Heere geeft.
Hoe donker ooit Gods weg moog wezen.
Hij ziet in gunst op die Hem vrezen.
Prijst Hem omdat hij mij op een plek wil hebben waar ik beter pas.
Al de weg leidt mij mijn Heiland, wat verlangt mijn ziel dan meer?
Zou ik immer aan Hem twijf’len, die mij voortleidt keer op keer?
Zoete troost en zaal’ge vrede, heb ik steeds op Zijn bevel.
‘k Weet wat hier mij overkome, Hij maakt alle dingen wel.
Al de weg leidt mij mijn Heiland, troost geeft Hij tot in de dood.
Als ik zwak ben in beproeving, sterkt Hij mij met ‘t hemels brood.
Als mijn schreden soms gaan wank’len en mijn ziel van dorst versmacht
geeft Hij mij het levend water, en vernieuwt mijn levenskracht.
Al de weg leidt mij mijn Heiland, door al ‘t aardse stormgebruis,
en volkomen vreugde wacht mij, in het zalig Vaderhuis.
Als ‘k mijn kroon, die Hij zal geven, aan Zijn voeten nederleg,
zal mijn lied voor eeuwig wezen: “Jezus leidde m’al de weg”.
