Vandaag deed ik het weer:
De waarheid niet zeggen, bang voor de reactie van de ander.
Ik had een prachtig gesprek met een vrouw van tegen de 60. Een lieve vrouw, waar het goed mee klikt en waar ik vrijwilligerswerk mee doe.
Het ging over het laten stromen van gedachten. Ze vroeg mij: ' Kan jij dat ook?' Ik knikte en vertelde dat ik de maalstroom gedachten vaak niet bij kan houden. Ik zei: ' Ja ik houd een blog bij, daar type ik er veel van mijn gedachten op.
Verschrikt zei ze: ' Dat houd je dan toch wel voor je zelf he?'
En voor ik zelf maar iets doorhad knikte ik: ' ja hoor!'
En toen dacht ik: Je houd het niet voor je zelf. Je publiceert het op internet, dat noem ik niet direct voor je zelf houden.
Ze zei daarna: Ik bedoel: Je zet het niet op facebook of iets dergelijks he? Ik kon toen wat geruststellender knikken, maar uitleggen dat ik het niet voor me zelf houd, maar juist open en bloot op internet zet en me daar prettig bij voel, dat lukte me niet meer.
En nu vraag ik me af: ' Hoe komt het dat ik dit doe?' Het lijkt wel een automatische beschermingsreactie.
Ik vond het niet leuk van me zelf dat ik zo reageerde en precies snap ik ook niet waarom ik het deed.
Ik doe het zo vaak: als mensen een heftige reactie hebben dan vergoeilijk ik het. Terwijl het soms van binnen anders is. Ik durf niet eerlijk te zijn naar me zelf, ik durf niet eerlijk te zijn naar een ander.
Ik dacht echt dat ik eerlijk was, maar ik kom er steeds meer achter dat ik mezelf voor de gek houd. Dat ik wat ik aan de buiten kant zeg, vaak niet correspondeert met de binnenkant of dat ik het moeilijk vind om aan te geven hoe het daadwerkelijk is, vaak ook gewoon omdat ik het soms helemaal niet weet.
Ik vind het moeilijk om te staan waar voor ik sta en om daarvoor uit te komen, bang omdat ik geen verweer zou hebben. Bang voor de reactie van een ander.
Het schrijven van een blog, die te publiceren op internet geeft me de mogelijkheid om dingen lekker op papier te zetten zonder dat ik de mensen ken die het lezen en zonder dat ik me druk hoef te maken dat er direct negatieve reacties zouden komen.
Terug gaan naar haar en zeggen dat ik veel van mijn diepste gevoelens en angsten wel open en bloot geef, ik daar zelf voor kies en het toch anoniem doe, kan ik niet en is denk ook niet nodig, maar het is wel een eye-opener voor andere reacties.
' Ja ik blog, ja ik schrijf over pijn, verdriet en de dingen die ik beleef. Ja ik zet het op internet. '
Het is allemaal niet zo bijzonder of pijnlijk dat ik me er direct voor schaam. Het hoort bij de circumstances van het leven. Het komt gewoon zo en daar schrijf ik over. Het helpt me.
Ja en misschien nog wel meer redenen, maar het helpt mij.. Dat lijkt me voldoende toch?
