Mijn strijd ligt in mijn emoties.
Dat wist ik al heel lang, maar vanmorgen was het ineens een heel bijzonder moment van ontdekking.
Ik liep naar de school om mijn godsdienstles te gaan geven aan twee groepen. een groep 8 en een groep 6.
Leuke school, leuke kinderen, vriendelijke collega's. Alles eigenlijk oke!
Maar goed. Ik liep er naar toe en ik voelde me zenuwachtig.
Terwijl ik over het plein liep neuriede ik wat teksten en een daarvan was: Hij is de rots waar op ik bouw. en Vrees niet Ik ben met u en overdacht ik nog eens de woorden van Psalm 62, waar ik gisteren over na had gedacht.
Vertrouw op God, dan zal je niet wankelen. En in mezelf zei ik: Ha! Mijn God is heel sterk en in Hem ligt mijn sterkte.
Opeens floepte er de gedachte bij me: ' Mijn emoties zijn niet de werkelijkheid. Als ik op mijn emoties af ga dan lukt het me nooit en ik loop altijd te strijden met mijn emoties en gedachten, maar anderen die reageren dan verbaasd: maar je doet het super goed!
Met dat ik dat dacht, kreeg ik kracht en voelde ik me zeker van mijn zaak.
Ik WIST dat het zou gaan lukken.
IK WIST het!
En door het te weten en er op te vertrouwen voelde ik me veel rustiger.
Ik schrijf dit op omdat ik me hier toch wel vaker aan moet herinneren.
Mijn emoties zijn niet altijd de werkelijkheid.
Mijn emoties zijn niet altijd de werkelijkheid.
Mijn werkelijkheid ligt in God. Hij geeft me kracht. Hij heeft deze dag gegeven met alles waar ik voor kom te staan. Ook het lesgeven heeft hij als gave in mij gelegd. Gister avond kreeg ik zo'n mooi compliment van mijn beste vriendin en geloofsmaatje(om het maar zo te zeggen;) ) Ze zei: Jij leert zo veel, je hebt zo veel gedachten en die kan je dan ook onder woorden brengen. Het is heel inspirerend. Maar ook is dat de gave van leraarschap. Ik rolde zowat van mijn stoel. Ik dacht.. Hee! Ik zei het ook tegen haar: Mmm.. misschien is dit toch de gave die ik heb gekregen en mag ik het onderwijs wat ik ontvang, zij het in iets andere mate en vorm doorgeven aan de kinderen! Geweldig. Zo geniet ik steeds weer een beetje meer.
Mijn strijd blijft: Ik weet het nu en heb het opgeschreven en ik hoop dat ik vanuit deze grondgedachte verder mag gaan bouwen. In Zijn kracht. Om te worden hoe God mij graag wil zien.
