Ik weet het wel, het is niet nodig. Maar als het je overkomt is het knap lastig.
Vandaag had ik weer een dankbare dag.
Fijn! Ik mocht tot zoveel dingen komen en ook afronden vandaag.
Ik was dankbaar, voelde me energiek tot dat ik vanavond merkte dat mijn kat weer opgezette klieren had.
Ik voelde de paniek alweer op komen. Rustig aan Carolien. Rustig het komt goed. Maar ik voelde dat komt goed niet zo.
Ik was met mijn zusje nog even gezellig wat wezen eten en naar een verjaardag geweest van mijn oom. (laatste tijd doen we aan zussentijd. We komen er achter dat we goed met elkaar kunnen opschieten!)
Het was best gezellig daar op die verjaardag..
Gezellig zitten praten met m'n tantes, maar opeens wilde ik weg. Al die gesprekken over dit en over dat. Ik kon er, heel verwonderd, rustig mee mee praten, voelde me niet opgejaagd en zat me te bedenken dat het best goed ging.
Tot dat het dus 9 uur was. Ik kreeg het ineens op me heupen.
Woep.. Ik moest bij mijn kat gaan kijken. Hoe raar ook.
Gelukkig was z'n kop wat minder gezwollen en kon ik het nog even aankijken voor maandag. Lekker energiek ding, maar toch had een zekere onrust een zekere angst weer even post op mij gevat.
Nog steeds wel een beetje. Laat maar komen denk ik dan. Ik ben nu lekker veilig thuis. Morgen mag ik weer naar de kerk. Ik hoop dat we God weer mogen prijzen in de diensten, want dat is toch het allerfijnste!
En weten jullie. Nu zit ik een boek te lezen: Bruiloft in Jeruzalem. Van Ruchama King.
Ik vond het vanmiddag in een tweedehandswinkeltje. Ik werd getroffen door de naam. Ruchama.
Ontferming.
En toen ik het afrekende (2,50) kwam ik er achter dat het van uitgeverij Mozaïek kwam. De boeken die ik van die uitgeverij lees vind ik altijd goed qua diepgang en qua verhaal. Die interesseren me.
Het bijzondere is dat ik in het boek zo veel van me zelf terug vind.
Het gaat over het zoeken naar zingeving van een joods meisje. Ze worstelt met geloofsvragen, waar hoort ze nu precies bij en zoekt daarnaar. Ze schaamt zich er voor en durft haar diepste zijn niet zo goed naar iemand open te stellen.
Niet dat dat perse helemaal over mij gaat, maar ik herken me in haar vragen..
Zo las ik bijvoorbeeld:
ze wisten welke keuzen zij hadden gemaakt inzake het volgen van een bepaalde rabbi en het naleven van bepaald gewoonten, de methoden van Torastudie, de filosofieën achter het systeem waar ze voor hadden gekozen. Ze wist ook waarom zij zichzelf zagen als de ware kern van het judaïsme, degene tot wie de Messias, wanneer Hij aan het einde der tijden kwam, zich zou omdraaien en hen toe zou knikken en tegen hen zou zeggen: ' Ja, de anderen hebben hun nut gehad, maar jullie beantwoorden aan wat God al die tijd in gedachten heeft gehad, jullie hebben op de meest authentieke wijze zijn wil onder woorden gebracht.' Het verdrietige was dat wanneer je de groeperingen hoorde praten en speculeren, duidelijk was dat zij niets van elkaar begrepen.Moeilijk onder woorden te brengen, maar zo herkenbaar. Zo herkenbaar.. Ik leg dit maar eens ter reflectie aan me zelf voor. En ja.. zo vergaat het mij ook zo vaak.
En zo gaat het boek verder.
Ja. dat boek lag daar voor mij. Ik moest dit boek in handen krijgen.
En terwijl ik deze blog type, gaat mijn angst iets weg. glimlach ik om al de wederwaardigheden die je zo kunnen bezetten en opeens aan kunnen grijpen. Ben ik blij dat ik lekker thuis ben, kijk ik nog even naar mijn schattekat Mailo die lekker ligt te soezen en zucht ik nog eens..
ja. Morgen zondag.
En dan zing ik met o.a. psalm 122:
Ik ben verblijd, wanneer men mij Godvruchtig opwekt: ' zie wij staan!
Gereed om naar Gods huis te gaan!
Kom, ga met ons!
Doe als wij!'
Jeruzalem dat ik bemin
Wij treden Uwe poorten in
Daar staan O Godsstad onze voeten
Jeruzalem is wel(compleet, uitermate goed) gebouwd
wel(compleet, uitermate goed) saamgevoegd, wie haar beschouwd.
Zal haar voor s Bouwheers kunstwerk groeten!
Morgen ben ik er weer Heere. In Uw huis om U te ontmoeten.
Dank U wel voor de mogelijkheid.
Goede en gezegende zondag allemaal.
