Wat zal de toekomst worden?
Een vraag waar ik geen antwoord op heb.
Een vraag waar niemand antwoord op heeft behalve God!
Deze vraag hangt opgeschreven op een briefje aan mijn muur. Iets anders, maar toch ongeveer: Hoe ziet mijn leven er volgend jaar uit?
En: Wat is het plan met mijn leven?
Het is zo bevrijdend en heerlijk om samen met de Heere te leven, om vanuit Zijn kracht beslissingen te nemen en om je te laten verrassen door Zijn bijzondere uitkomsten die Hij geeft.
Al luisterend naar Zijn stem, mag je soms beslissingen nemen die je van te voren nooit gedacht had dat je ze zou nemen.
Het mooie van deze tijd vind ik ook dat ik dingen aan het afronden ben, maar tegelijkertijd ook aan het kijken ben naar een nieuwe invulling.
En eigenlijk is het dan helemaal niet meer zo belangrijk hoe de toekomst er uit ziet. Eigenlijk is het dan vooral geweldig om dicht aan Zijn voeten te zitten om daarna weer te gaan, maar altijd om terug te keren bij Hem.
Vanmorgen ontving ik een parel. Een parel om nooit meer te vergeten.
Een parel , hoe bijzonder aan het einde van het schooljaar. Een parel aan het einde van een baan, waar ik met veel enthousiasme aan begonnen was.
Vorige week was er een meisje uit de klas naar me toegekomen. Juf, ik twijfel zo of God bestaat. De ene keer denk ik van wel en de andere keer weer niet..
Ik weet niet wat ik had gezegd, maar wel dat ik kort een gesprekje met haar had. Ik weet ook dat ik de kinderen niet mag of kan bekeren, maar een klein beetje inzicht geven in hoe God werkt, dat vind ik het allermooiste om te doen.
En zo kwam ik vanmorgen weer op school..
We hebben altijd een opstartmoment met een kaars. Dan mogen de kinderen iets vertellen wat ze hebben meegemaakt. Ze begon al: Juf, ik heb iets heel belangrijks te vertellen.
Het andere meisje (vandaag waren we nl. maar met z'n drieen omdat de kinderen uit groep 8 er niet waren) mocht eerst vertellen van haar, want het was zo belangrijk en toen ze klaar was met vertellen begon ze.
Juf: Ik weet het nu zeker! Ik weet zeker dat God bestaat! In mijn hoofd zeggen ze wel andere dingen, maar ik weet het zeker.
Ik geloof nu juf.
Ik zal er geen mooi verhaal van maken, dat is niet aan mij. De verwondering, het ontzag wat dat meisje voor God gekregen had. Ik werd er stil van. Echt een verandering weten jullie. Ik zag het, ik ervoer het, maar ik stond ook versteld van de wijsheid van dat meisje.
Zo heel serieus, al het hele jaar hoor, maar nu zo rustig en blij.
Ze had een wens, of God haar angst wilde weg nemen. Ja, de bijbel staat vol met wees niet bang, ik zorg voor je. Ik opende mijn blog. Ik zocht een blog op van iemand anders en daar stond de titel: wees niet bang.
Compact, niet veel tekst.
God doet het hoor!
Vragen had ze ook maar verwondering overheerste. De mensen zouden God dankbaar moeten zijn. En sommige mensen bidden, maar dan lachen ze er om. Ze dacht dat dat niet kon, dat was echt niet goed voor God.
En het andere meisje? Die had ook haar vragen en deelde haar bevindingen.
Zo werd deze ena-laatste les een bijzondere, om nooit meer te vergeten.
Toen ik terug naar huis reed dacht ik: 'Heere, dank U wel. U doet het niet om mij, maar om U zelf.'
Tegelijkertijd kwam de vraag, waarom ga ik nu weg? Waarom neem ik nu afscheid?
Dat weet de Heere. Het is tijd om te gaan rusten, om te herstellen en om daarna verder te gaan.
Hij gaat weer door, daar heeft Hij mij niet voor nodig..
Loof den Heer o Mijn ziel, O mijn ziel
Prijs nu Zijn Heilige Naam!
Amen.
