Ik voel me best vaak onzeker:
En die onzekerheid is zo'n 2 jaar geleden best wel een beetje erger geworden, toen iemand tegen me ging vertellen dat ik dom was enz.
Ja ik als christenmeisje wist niets van allerlei muziekgenres, biersoorten, wijnsoorten, Ik had nog nooit geschaakt, ik was niet gewend om naar een gaypride te gaan, ik was niet gewend om naar een muziekfestival te gaan waar onkerkelijken ook kwamen, ik was niet gewend om me lam te zuipen,
ik was niet gewend om uberhaupt bier in de koelkast te hebben buiten verjaardagen om. ik was nog nooit uit geweest, ik schold andere mensen niet uit, ik schoot niet zo maar uit mijn slof.
ik was niet onbeleefd tegen anderen, ik vond/vind innerlijke schoonheid veel mooier dan uiterlijke schoonheid, ik was niet gewend aan zuipfestijnen en om vier uur snachts thuis komen, Ik was niet gewend om kussens mee te nemen van terrasjes, die niet van mij waren!
Ik was niet gewend om prullenbakken om te trappen en fietsen in de gracht te gooien. Ik was niet gewend om lachend en gierend te praten over het slingerend naar huis rijden omdat je de realiteit niet meer helder kon zien door een teveel aan alcohol en door het je laten beinvloeden van je zogenaamd goede vrienden. ik was niet gewend om de zorgen waar ik mee liep zo maar naast me neer te knallen en gewoon te schreeuwen en te grauwen tegen iedereen die me dwarszat,
ik was niet gewend om een vrij seksueel moraal te hebben. Ik was niet gewend om te praten over drugs en het gebruik daarvan.
ik was niet gewend om uberhaupt bier in de koelkast te hebben buiten verjaardagen om. ik was nog nooit uit geweest, ik schold andere mensen niet uit, ik schoot niet zo maar uit mijn slof.
ik was niet onbeleefd tegen anderen, ik vond/vind innerlijke schoonheid veel mooier dan uiterlijke schoonheid, ik was niet gewend aan zuipfestijnen en om vier uur snachts thuis komen, Ik was niet gewend om kussens mee te nemen van terrasjes, die niet van mij waren!
Ik was niet gewend om prullenbakken om te trappen en fietsen in de gracht te gooien. Ik was niet gewend om lachend en gierend te praten over het slingerend naar huis rijden omdat je de realiteit niet meer helder kon zien door een teveel aan alcohol en door het je laten beinvloeden van je zogenaamd goede vrienden. ik was niet gewend om de zorgen waar ik mee liep zo maar naast me neer te knallen en gewoon te schreeuwen en te grauwen tegen iedereen die me dwarszat,
ik was niet gewend om een vrij seksueel moraal te hebben. Ik was niet gewend om te praten over drugs en het gebruik daarvan.
En!! Ik was ZEKER niet gewend om dit alles te plaatsen in een leven van een christen.
Ik was altijd fel tegen roken. Ik was fel tegen te veel drinken. Ik was fel tegen te laat naar bed.
Ik ging zondags altijd met plezier twee keer naar de kerk. Ik was altijd heel fel tegen personen die anderen belachelijk maakten in het openbaar. Ik snapte nooit zo veel van drink en seksgrapjes. Ik streefde al zo lang ik me kon herinneren naar die normen en waarden. Lastig om te zeggen of ik het deed vanuit het houden van de tien geboden, want God kende ik nog niet persoonlijk. Maar streven er naar deed ik wel. Zelfs in mijn pubertijd konden ze me niet toe verleiden om die dingen te doen. Ik wist waar voor ik stond.
Tot op het moment dat ik die iemand tegen kwam en het naar het leek AL mijn normen en waarden had opgegeven voor een beetje goedkoop vermaak. Ook hier zit een heel verhaal aan vast, maar dat komt misschien later. Maar ik begrijp het niet. En ik snap het niet, maar ik weet wel dat ik niet anders ben.
En dat stukje van mijn leven moet nog een plekje krijgen. God haalde me terug en Hij gaf inzichten dat het leven op die manier niet het leven is wat Hij wil. Maar ik ben het nog niet kwijt.
Meer dan ooit snap ik niet waarom mensen hun leven vergooien aan een teveel van alcohol, aan het weglopen voor hun problemen. Aan het zichzelf verkopen van hun lichaam.
En nu loop ik op straat en vraag ik me af: 'Is dit cultuur of komt het omdat ze ten diepste niet weet wie ze is? Wil ze daadwerkelijk zo zijn hoe ze doet of is ze tevreden met zichzelf? Is het spel tussen mannen en vrouwen echt zo of kan het ook anders? Ik begrijp het niet.
Ik vraag me af waarom twee jongens op het strand met elkaar praten over stoned zijn en alcohol drinken. Waarom ze dat uberhaupt met elkaar willen delen.
Als ik er naar luister krimp ik ineen van schaamte. Hoe erg is het om je zelf zo diep te verlagen dat je je in wil laten met deze dingen? Dat je je zelfbeheersing laat knakken door een pilletje..
Is het niet veel mannelijker om verantwoordelijkheden te dragen hoe zwaar die ook zijn? Om te laten zien: ' Kijk eens! Ik ben een echte man!' Ik houd niet van mannen die hun verantwoordelijkheden niet kunnen dragen en tegelijkertijd liet ik me door zo'n onverantwoordelijk type mee sleuren en ik KOOS daar zelf voor!!
En nu ik dit ALLEMAAL type, krimp ik zelf in een, want ik ben geen haar beter en ik ben misschien zelf hoogmoedig, maar ik zou graag antwoorden willen hebben. Ik heb aan de Heere gevraagd of hij naast me wil lopen in het genezingsproces! Maar het is wel heel lastig.
En als mensen deze blog onder ogen komen maar niet het hele verhaal lezen:
GOD HOUD VAN JE!
HIJ LIET ZIJN ZOON STERVEN ALS EEN OPOFFERENDE LIEFDE OM JOU WEER GELUKKIG TE MAKEN.
DAT GELUK GAAT VERDER DAN DE GOEDKEURING VAN DE MENSEN OM JE HEEN!
JEZUS HOUD VAN JE!
WIL JE VERVULLING!?
GA HEM LEREN KENNEN!
